,,Czy to jest normalne? Siedzę sobie, tak po prostu na drzewie. Co chwilę widzę obrazy w mojej głowię. Gdy zamknę oczy widzę wszystko co się wydarzyło. To jest jak film, w którym ktoś poprzestawiał sceny. Obrazy w mojej głowie zwalniają, a raz przyśpieszają. Za każdym razem zmienia się ciąg wydarzeń, lecz ja w głębi duszy wiem co się stało najpierw, a co potem. Wiem co zapoczątkowało to wszystko, a co skończyło. Teraz patrząc w horyzont i trzymając w ręku notes oraz długopis mam świadomość jakie błędy popełniłam i jak mogę je naprawić. Wystarczy przelać moje wspomnienia na kartkę i ułożyć je w chronologiczną całość. Wtedy będę wiedziała co jest dla mnie najważniejsze i jak mam dalej żyć.''
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Witam, witam miło mi, że tu jesteś. Mamy PROLOG naszej historii. Myślę, że wstęp Ci się spodobał.
